تنهاترین واژه من ام . . .
که گاهی . . .
حتی مرگ هم اونو از یاد می بره . . .
گریه نکن پسرک! . . .
می دونم که جاده ها مسافران خسته ی خودشون رو می بلعند . . .
و صدای هق هق بی وقفه ی آسمون . . .
به زودی قلب آتیش گرفته ی منو خاموش می کنه! . . . .
باور کردم! . . .
کسی دیگه وقت دلتنگ شدن رو . . .
برای این همه فاصله نداره . . . .
زندگی ! . . .
تنها . . .
ترنم محزون من بود . . .
نه! . . .
دیگه به فکر لالایی برای تسکین شبای غصه دارم نباش . . .
فقط بیا کنار بهت این پنجره ی تب دار قسم بخور . . .
که هر شب . . .
به جای فاتحه برام . . .
دعای بوسه بفرستی . . . .
ای کاش . . .
اون قدر فقیر نبودیم . . .
تا برای پایمال شدن . . .
چیزی به جز قلب هامون رو . . .
تقدیم سرنوشت می کردیم . . . .
در این هیاهوی غریب . . .
دیگه ترانه ای در من نمانده . . . .
پسرک ! . . .
به ترنم اشکام قسمت می دم که . . .
نذاری کسی هوای بارونی چشمام رو . . .
گریه تعبیر کنه . . . .
پسرک! . . .
تقصیر خودمون بود . . .
خیلی زود بزرگ شدیم . . . .
در تمووم . . .
مدت عمرم شاید تنها گناهم این بود که . . .
از خواب گلها شعر می دزدیدم . . .
تا به نشانی تو پست کنم . . . .
باور نمی کنی . . .
ولی من این جا . . .
این قدر غریبم . . .
که دیگه حتی تو رویای پسرک هم جایی ندارم . . .
وقتی پسرک هم غریبه می شه . . . .
با توام غریبه! . . .
وقتی از کنار شبانه هامون . . .
این قدر بی اعتنا رد میشی . . .
نباید هم بفهمی . . .
که چرا گاهی من هم . . .
دست به دامن ترانه ی گریه میشم . . .
غریبه! . . .
گریه تقدیر من نبود . . .
تو زود سفر کردی! . . .
فقط برای تو که بی خداحافظی ........
سلام عزیز سال های دوری . . .
با معصومیت واژه های سرگردان چه می کنی؟ . . .
رویای تازه ای برای تسکین کابوس ستاره ها داری؟ . . .
داستان نغمه های کودکی ات به کجا رسید؟ . . .
هنوز هم جایی برای من در میان خاطراتت هست یا نه؟ . . .
حال من هم بد نیست . . .
به بهبود مزمن مرگ دچار شده ام . . .
که فقط خدا می دونه . . .
رفتنی ام . . .
یا موندنی . . .
مواظب باش! . . .
این روزها گوشی تلفن رو که برداری
شاید خبر مرگ مرا هم بشنوی . . .
می گویند . . .
نگاه خیس دریا . . .
سرانجام دلتنگی آسمون رو قاب گرفت . . .
و به چارچوب دلش اش کوبید . . . .
این زمین لعنتی! . . .
از لجاجت خودش برای بلعیدن آدمی . . .
دست برنمی داره که نمی داره . . . .
راستی دیگه تو نامه هام . . .
برات هیچ ترانه ای رو زمزمه نمی کنم . . .
فقط یادت باشه . . .
گل های کوچیک پشت پرچین رو ببوسی . . .
که زاده ی گریه های بی وقفه ی . . .
من و آسمون هستند . . .
نمی دونم . . .
ولی شاید من همون مسافر غریبی بودم . . .
که سالها پیش به دست آدم های همین دیار . . .
سنگ سار شدم . . .
از این به بعد نامه هایت رو به شکل یک دعا برایم بفرست . . .
شاید کسی . . .
اون ها رو در دل خروارها سکوت . . .
برایم بازخوانی کنه . . .
از دور می بوسمت . . .
پسرک بی نشان رویاهی شبانه ام . . .
خداحافظ قشنگم!
پ.ن:دیشب ازت خداحافظی نکردم . . . 
پ.ن:فراموش کنید . . .
من هیچ وقت شاعر نبودم . . . .
پ.ن:بگذارید همه باور کنند . . .
که من هم مرده ام . . . .
پ.ن:عروسکی بودم برات که تو بهم نفس ............................................... !
پ.ن:افسوس ! . . .
که ما برای بزرگ شدن . . .
عروسک های زیادی رو به خاک می سپریم. . . .
پ.ن: می ترسم باز هم به گریه محکوم بشم . . .
پ.ن: چیزی به خاک سپاری آخرین ترانه نمونده . . .
اما قول می دم . .
دل هیچ کدومتون از شنیدن این خبر . . .
به لرزه نیفته . . .
خوبیش اینه که . . .
خیلی زود به قاب شکسته ی خالی از خاطره هم میشه عادت کرد . . . .
